“Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!»”
Mt 13,9
“Inne wreszcie padły na ziemię żyzną i plon wydały, jedno stokrotny, drugie sześćdziesięciokrotny, a inne trzydziestokrotny. Kto ma uszy, niechaj słucha!»”
Mt 13,9
Słowa Ewangelii według Świętego Jana (J 13,1-15)
Było to przed Świętem Paschy. Jezus, wiedząc, że nadeszła godzina Jego, by przeszedł z tego świata do Ojca, umiłowawszy swoich na świecie, do końca ich umiłował.
W czasie wieczerzy, gdy diabeł już nakłonił serce Judasza Iskarioty, syna Szymona, aby Go wydał, Jezus, wiedząc, że Ojciec oddał Mu wszystko w ręce oraz że od Boga wyszedł i do Boga idzie, wstał od wieczerzy i złożył szaty. A wziąwszy prześcieradło, nim się przepasał. Potem nalał wody do misy. I zaczął obmywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany.
Podszedł więc do Szymona Piotra, a on rzekł do Niego: «Panie, Ty chcesz mi umyć nogi?» Jezus mu odpowiedział: «Tego, co Ja czynię, ty teraz nie rozumiesz, ale poznasz to później». Rzekł do Niego Piotr: «Nie, nigdy mi nie będziesz nóg umywał».
Odpowiedział mu Jezus: «Jeśli cię nie umyję, nie będziesz miał udziału ze Mną». Rzekł do Niego Szymon Piotr: «Panie, nie tylko nogi moje, ale i ręce, i głowę!»
Powiedział do niego Jezus: «Wykąpany potrzebuje tylko nogi sobie umyć, bo cały jest czysty. I wy jesteście czyści, ale nie wszyscy». Wiedział bowiem, kto Go wyda, dlatego powiedział: «Nie wszyscy jesteście czyści».
A kiedy im umył nogi, przywdział szaty i znów zajął miejsce przy stole, rzekł do nich: «Czy rozumiecie, co wam uczyniłem? Wy Mnie nazywacie „Nauczycielem” i „Panem”, i dobrze mówicie, bo nim jestem. Jeżeli więc Ja, Pan i Nauczyciel, umyłem wam nogi, to i wy powinniście sobie nawzajem umywać nogi. Dałem wam bowiem przykład, abyście i wy tak czynili, jak Ja wam uczyniłem».
Święty Cyryl (ok. 826–869) i Święty Metody (ok. 815–885) byli braćmi pochodzącymi z Salonik. W IX wieku podjęli misję chrystianizacji Słowian. W 863 roku zostali wysłani na Wielkie Morawy, gdzie głosili Ewangelię w języku zrozumiałym dla miejscowej ludności. Ich działalność miała ogromne znaczenie religijne i kulturowe. Aby umożliwić tłumaczenie ksiąg liturgicznych i Pisma Świętego, Cyryl stworzył pierwszy alfabet słowiański – głagolicę. Na jej podstawie powstała później cyrylica, nazwana na cześć Cyryla. Pismo to rozpowszechniło się wśród narodów słowiańskich i do dziś jest używane m.in. w Rosji, Bułgarii, Serbii i na Ukrainie.
Bracia opracowali także język staro-cerkiewno-słowiański, który stał się pierwszym literackim językiem Słowian. Opierał się on na dialekcie słowiańskim z okolic Salonik. Dzięki niemu możliwe było sprawowanie liturgii i głoszenie nauki chrześcijańskiej w języku rodzimym Słowian. Język ten stał się podstawą rozwoju piśmiennictwa i wywarł wpływ na późniejsze języki słowiańskie. Jego odmiana – cerkiewnosłowiański – jest do dziś używana w liturgii Kościołów prawosławnych.
Cyryl i Metody są czczeni jako „Apostołowie Słowian” i patroni narodów słowiańskich. W Kościele katolickim ich wspomnienie liturgiczne obchodzone jest 14 lutego (w Polsce), natomiast w Kościołach prawosławnych najczęściej 11 maja (według kalendarza juliańskiego 24 maja). W 1980 roku papież Jan Paweł II ogłosił ich współpatronami Europy.
Działalność Cyryla i Metodego przyczyniła się do umocnienia chrześcijaństwa wśród Słowian oraz do rozwoju ich kultury, języka i tożsamości narodowej. Dzięki nim Słowianie otrzymali własne pismo i język liturgiczny, co miało fundamentalne znaczenie dla historii Europy.
Akatyst ku czci Świętych Równych Apostołom Cyryla i Metodego (uroczysty hymn liturgiczny):