Krąg Biblijny Parafii pw. Chrystusa Odkupiciela i NMP Matki Kościoła w Świdniku

Kategoria -Świadectwa

Świadectwo – “Od Emaus do Jerozolimy” – Wejherowo 2026

Pojechałam na rekolekcje zła, umęczona obowiązkami domowymi i w stanie grzechu ciężkiego, mimo iż 3 dni z rzędu przyjeżdżałam (przed wyjazdem) do kościoła chcąc się wyspowiadać, ale nie było mi dane przystąpić do sakramentu pokuty i pojednania.
Gdy jechałam na rekolekcje, gorąco prosiłam Pana Jezusa o łaskę spowiedzi. I taką łaskę otrzymałam zaraz po przyjeździe w Kolegiacie.

Miałam tak ogromne pragnienie bycia w bliskości z Jezusem Eucharystycznym, że 2 razy dziennie chodziłam na Mszę świętą. Jedną w Sanktuarium i na wspólnotową w kaplicy klasztornej.

Pan Bóg w czasie tych rekolekcji uczynił dla mnie wiele łask, codziennie inne, a jedną z nich była radość serca i uczucie uwolnienia od ciężkiego – “kamienia grzechu”, który zostawiłam na Kalwarii.

Codziennie chodziłam do kaplicy na Mszę św. z krzyżem franciszkańskim z Asyżu, który zakupiłam i myślałam, że Ksiądz nasz go pobłogosławi.
To trwało kilka dni i te kilka dni było potrzebne bym ten krzyż nosiła ze sobą, bym wpatrywała się w niego i mówiła szeptem: ,,Światłem niech mi będzie Krzyż Święty, a nie smok przeklęty,,.
Ten mały krzyż – teraz codziennie na niego patrzę, dodawał mi sił, zabierał smutek, odradzał miłość.
Pan Bóg najbardziej zaskoczył mnie w czasie tych rekolekcji, gdy ks. Damian opowiedział o Krzyżu z San Damiano i wyjaśnił kolory i symbolikę- otworzyły się mi oczy na to, jak Jezus Zmartwychwstały patrzy z krzyża na mnie otwartymi oczami i jak otwiera ramiona by mnie objąć i przytulić. Przytula mnie codziennie, nawet, gdy idę w przeciwną stronę. Zatrzymuje się przy mnie i daje mi Siebie odnaleźć.

Napisałam to, bo Pan chce uczynić to też i w Twoim życiu, On chce też i Ciebie przytulić do miłosiernego Serca.

BP

😇🙏🌹😘❤️

 

Świadectwo Uli – “Od Emaus do Jerozolimy” – Wejherowo 2026

“Każdy ma swoje Westerplatte” mówił Jan Paweł II tzn. każdy człowiek ma w życiu do zrealizowania konkretne obowiązki i cele. Istnieją wartości i idee, w obronie których nie wolno milczeć ani ustąpić. Wewnętrzna walka o prawdomówność, uczciwość i godność wymaga niezłomności każdego dnia, a jeżeli moim Westerplatte jest wiara to chcę o nią walczyć. To ten dzień rekolekcyjny zapadł mi mocno do serca. Dlaczego? Bo wiem że można walczyć i stracić miłość, bronić wiary, pogardzając niewierzącym, niszczyć godność drugiego człowieka.

Jak robił to Jezus? Raniony przez ludzi, odrzucany przez wielu, poddawany krytyce i atakowi…zatrzymywał zło na sobie. Nigdy nie odebrał godności żadnemu człowiekowi, przebaczał i domagał się prawdy, był miłosierny.

Bardzo mi pomogło zestawienie, które zaproponował ks. Damian, pozwalające ocenić swoją reakcję na sytuację konfliktową. Czy jest to zdrowa obrona, czy odwet i pogarda, czy bronię wartości, czy swojego ego?

Wróciłam do domu i cieszę się że wracają treści rekolekcyjne, że sięgam do nich, bo pamiętam że ja opowiadam swoją historię inaczej niż Jezus. A jeżeli chcę iść za Nim, to potrzebna jest refleksja każdego dnia, czy faktycznie patrzę na przeżyty dzień po Bożemu, czy po swojemu. To takie postanowienie, jakby podwójnie wzmocnione, raz po rekolekcjach lectio divina w Krakowie, teraz po rekolekcjach w Wejherowie…codzienny rachunek sumienia w świetle Bożego Słowa.

Chwała Panu za ten dobry czas, zanurzony w przyrodzie, szumie morza, śladach stóp na piasku, w obecności brata, siostry we wspólnocie, w relacjach, rozmowach. Wszędzie byłeś Jezu i zostań ze mną dalej, bo tylko Ty możesz mi wyjaśnić moją codzienność ❤️

Ula

Od katechezy do życia – Świadectwo Edyty

«Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?» Łk 24, 32 b.

Świadectwa po roku formacyjnym „Katechezy Eucharystyczne” 2025/2026

Przemieniać się w Chleb 

„Kiedy spożywamy Eucharystię, dzieje się coś odwrotnego niż zwykle. Jedząc inny chleb przyswajasz go i po części za każdym razem chleb zmienia się w ciebie. Natomiast ten drugi Chleb jest silniejszy niż ty. Nie będziesz więc w stanie przemienić go, za to on przemieni ciebie: za każdym razem będziesz w części tym, czym jest ten Chleb.” (św. Augustyn)

Do Kręgu Biblijnego dołączyłam w kwietniu, kiedy duża część spotkań w roku formacyjnym 2025/2026 już się odbyła. Z całą pewnością mogę jednak powiedzieć, że to właśnie odkrycie materiałów z cyklu „Eucharystia w świetle Pisma Świętego” było tym impulsem, który rozbudził we mnie ciekawość i ostatecznie skłonił do przyjścia na pierwsze spotkanie wspólnotowe. Kilka tygodni zajęło mi przejście od decyzji do czynu, głównie z uwagi na brak doświadczeń wspólnotowych i moje odwieczne przekonanie, że nie do końca jest mi taka droga pisana. 

Ostatecznie wprowadzenie ks. Damiana ze spotkania XIII „Homilia i Credo”, osadzone na bazie jednego z moich ukochanych fragmentów biblijnych Uczniowie z Emaus (Łk 24,25-35), na tyle mocno zaczęło pracować w moim sercu, że zapragnęłam nie tylko przeczytać w sieci, ale zobaczyć, posłuchać, zgłębić, współuczestniczyć. 

Sam temat Eucharystii jest mi niezwykle bliski. To właśnie Eucharystia jest tą Przestrzenią, w której najpełniej czuję Bożą Obecność, która dostarcza mi największych poruszeń i natchnień, która najbardziej przemienia mnie i ożywia. To od wspólnej codziennej Eucharystii zaczęło się moje małżeństwo, co po dziś dzień uważam za niesamowitą Łaskę. 

Podczas Eucharystii najbardziej też odczuwam, że jestem częścią wspólnoty. Cichego i skromnego Kościoła, w którym codziennie obdarzana jestem uśmiechem przepięknych osób, które spotykam na porannej Mszy świętej, mówionym z serca Szczęść Boże, Myślę o Pani ciepło przez kilka moich przyszywanych Babć i Mam, ciepłym uściskiem i porozumieniem bez słów z osobami, z którymi wspólnie wykonujemy posługę podczas Liturgii Słowa, pytaniem Co słychać? lub uroczym No nareszcie. Już się martwiliśmy, że tyle Cię nie ma po powrocie z wyjazdu wakacyjnego usłyszanym od Braci Mniejszych Kapucynów na Poczekajce. 

Zadziwia mnie także to jak wspólnota Eucharystyczna może wzmacniać w trudniejszych momentach, których także doświadczyłam w ostatnim czasie w kościele. Jak bardzo Kapłani mogą być wierni i wspierający, gdy mi brakuje odwagi i sił i jak moje „prywatne anioły”, osoby, które spotykam tylko w kościele, mogą we właściwym momencie podejść, przytulić, powiedzieć Jestem. Widzę Twój trud. 

Chyba właśnie to uważam na tym etapie mojego życia za największy dar wypływający z Eucharystii. Być widzianym przez innych i doświadczając Łaski spożywania Ciała Chrystusa widzieć innych, doceniać coraz bardziej wartość relacji i Miłości, tej jedynej rzeczy, o którą zapyta mnie Pan kiedyś.  

Parafrazując na koniec słowa z homilii x. Damiana „Eucharystia nie robi hałasu, ale zmienia wszystko”. 

Edyta

Świadectwo Małgosi – “Od Emaus do Jerozolimy” – Wejherowo 2026

Podczas tegorocznych rekolekcji towarzyszył nam kamień, który ze sobą przywieźliśmy.

Kamień to symbol tego, co jest dla mnie ciężkie, co mnie uwiera, to pytania, na które nie ma odpowiedzi. Dla każdego znaczy coś innego.

Na katechezie usłyszałam, że Bóg nie od razu zabiera nasz ciężar. On chce ten ciężar nieść razem z nami.

Nosiliśmy ze sobą swoje kamienie przez kolejne dni rekolekcji. Czasami spadały na podłogę w kaplicy, dając o sobie znać. Dopiero po Drodze Krzyżowej moglismy je odłożyć przy kaplicy, pod krzyżem.

Poruszyła mnie także postawa dzieci, które wytrwale nosiły swoje kamienie. One jednak miały ten “przywilej”, że mogły już na drugi lub trzeci dzień rekolekcji zostawić swoje kamienie w kaplicy, u stóp Jezusa. Zrobiły to z powagą, w absolutnej ciszy. Powierzyły Mu swoje święte historie.
Wśród tych dzieci była także moja kochana wnuczka – Zosia ♥️. Bardzo mnie wzruszył ten moment. Pomyślałam wtedy czy ja też tak potrafię z ufnością i spokojem oddać Jezusowi swoje życie, swoją świętą historię. “Musicie stać się jako dzieci….”
 
Podzielę sie jeszcze jedną refleksją z rekolekcji. Rozważając Ewangelię św. Łukasza o uczniach z Emaus, poruszyło mnie to, że Jezus przyłączył się do nich, kiedy szli w niewłaściwym kierunku. Także nam Jezus towarzyszy na naszej drodze, nawet kiedy wybieramy tę niewłaściwą. Nigdy nas nie opuszcza. To my nie potrafimy Go rozpoznać w naszej codzienności. Nie jesteśmy sami z naszymi problemami, samotnością, chorobą, brakiem przebaczenia (kamieniami).
 
Ks. Damian głosił piękne katechezy dla dorosłych i dla dzieci. Zadawał nam trudne pytania i dawał zadania.
Idąc na ruchome wydmy w Łebie, mieliśmy odnaleźć Jezusa. Dostrzegłam Jego obecność w radości bawiących sie na wydmach dzieci, podczas ich wędrówki plażą i skakaniu przez fale, w poszukiwaniach muszelek i kamyczków, w “ratowaniu” meduz.

Każdego dnia widziałam obecność Jezusa w życzliwości, uśmiechu, otwartości sióstr i braci, w Słowie Bożym, w Pięknej modlitwie pod krzyżem św. Damiana.

Pamiętam wersety z Pisma Świętego, które chcę przyjąć jako fundament:

“Wystarczy ci mojej łaski”
” Nie lękaj się, bo jestem z Tobą”
” Idź z tą siłą, jaką masz.”
” Ja jestem z Wami, aż do skończenia świata”
“Jezu, ufam Tobie”
“Ukochałem Cie odwieczną miłością”.
” Wybrałem cie po IMIENIU”
 
Te wersety są mocniejsze niż zmienne emocje. Warto je zapamiętać i często przywoływać.
Każdy z nas nosi w sobie historię życia, ta historia jest świętą historią.
 
Chwała Panu!♥️
 
Gosia 
 

Świadectwo Moniki – “Od Emaus do Jerozolimy” – Wejherowo 2026

Kochani, wyjeżdżając na rekolekcje czułam się zagubiona, zalękniona i coraz bardziej oddalona od wiary, wspólnoty i Kościoła. Dzięki temu czasowi spędzonemu z Wami, a przede wszystkim z Jezusem, doświadczyłam pokoju i wewnętrznego uzdrowienia. Bardzo mocno towarzyszyły mi słowa: „Nie lękaj się”.

Szczególnym momentem była adoracja, podczas której razem z córką modliłyśmy sie słowami Psalmu 23: „Pan jest moim pasterzem, niczego mi nie braknie”. Poczułam wtedy, że Bóg naprawdę mnie prowadzi i nie zostawia samej.

Po powrocie szybko wróciła codzienność i pojawiła się trudna sytuacja związana z moją starszą córką. Ku mojemu zaskoczeniu miałam w sobie spokój i siłę, żeby ją wesprzeć. Mówiłam jej, aby mimo bólu i trudności w relacji z tatą starała się odpowiadać dobrem, a nie złem. Wtedy poczułam, że pokój, który dostałam na rekolekcjach, został ze mną także po powrocie do domu.

Poruszyły mnie też małe gesty, np. postawa Księdza, który przepuszczał innych w kolejce i stał z boku, by każdy mógł spokojnie podejść do stołu podczas obiadu. Zobaczyłam w tym prostym geście pokorę, szacunek i życzliwość.

Wracam z rekolekcji z wdzięcznością i nadzieją. 

Dziękuję Wam za obecność, modlitwę i wspólny czas ❤️

Chwała Panu 🕊

P.S. ⁨Kasia Radek dziękuję za zaproszenie 😘.

Monika

 

Świadectwo Ali – “Od Emaus do Jerozolimy” – Wejherowo 2026

Poszukałam w sercu i wspomnienie Kalwarii Wejherowskiej jest dla mnie szczególne. Wędrowaliśmy za Chrystusem, w Jego ostatniej ziemskiej drodze w pięknym parku, z refleksyjnym słowem. Potem, w małej ale cudownej kapliczce (także w parku) byliśmy na Eucharystii. Wielkie wrażenie wywarł na mnie obraz w nawie głównej, pokazujący Chrystusa na krzyżu i podnoszących ten krzyż do pionu strażników. Poczułam mocniej niż zwykle okrucieństwo ludzi i głębię męki Pana. Ten obraz długo pozostanie we mnie. 

Ala

 

Od katechezy do życia- Świadectwo Ani

«Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
Łk 24, 32 b.

Świadectwa po roku formacyjnym „Katechezy Eucharystyczne” 2025/2026

Przede wszystkim pragnę wyrazić ogromną wdzięczność Bogu Najwyższemu za kolejny rok formacji w Kręgu Biblijnym. Dziękuję za łaskę bycia prowadzoną tą drogą, za każde spotkanie, za każde słowo, za modlitwę i za to, że nieustannie uczy mnie odkrywać Jego obecność w codzienności.

Jestem wdzięczna za posługę naszego kapłana- ks. Damiana, za jego wierność głoszeniu Słowa Bożego, cierpliwość i świadectwo życia. Dziękuję również wszystkim osobom, które towarzyszyły mi w tej drodze. Ten czas katechez uświadomił mi, jak wielką wartością jest dla mnie Kościół i jak wielkim darem jest to, że zostałam w niego włączona przez sakrament chrztu świętego. Z całego serca dziękuję moim rodzicom za ten pierwszy i najważniejszy dar wiary Wspólnota jest dla mnie wielkim darem – miejscem, w którym można wzrastać, zadawać pytania, szukać i odnajdywać Boga razem z innymi. Jeszcze mocniej odkryłam, że Kościół nie jest jedynie wspólnotą ludzi, ale rodzi się z przebitego boku Chrystusa. Jak słyszymy w prefacji na uroczystość Najświętszego Serca Pana Jezusa – z przebitego boku Zbawiciela wzięły początek sakramenty Kościoła. Bez doskonałej Ofiary Jezusa Chrystusa nie byłoby Eucharystii – największego daru pozostawionego Kościołowi.

Pomimo wcześniejszej formacji i zdobytej już wiedzy, po raz kolejny odkrywałam piękno i niewyczerpane bogactwo Eucharystii. Coraz częściej myślę, że nie wiem, czy kiedykolwiek będę w stanie w pełni pojąć jej znaczenie. Jest dla mnie czymś niezwykłym uświadomienie sobie, że podczas każdej Mszy Świętej uobecnia się całe Misterium zbawcze – całe życie, misja, męka, śmierć i zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa. Każdy moment Jego życia jest zakorzeniony w Słowie Bożym i staje się obecny podczas liturgii. Eucharystia nie jest tylko wspomnieniem wydarzeń sprzed dwóch tysięcy lat – jest żywym spotkaniem z Chrystusem.

Jednym z odkryć, które szczególnie noszę w sercu po tej formacji, są słowa z Pierwszej Modlitwy Eucharystycznej: „Bo Ty, Panie, wszystkie te dobra ustawicznie stwarzasz, uświęcasz, ożywiasz, błogosławisz i nam ich udzielasz.” Te słowa przypominają mi, że wszystko, co otrzymuję, ma swoje źródło w Bogu. Wszystko jest Jego darem i łaską.

Bardzo poruszyło mnie również odkrycie znaczenia przygotowania darów. To właśnie wtedy mogę przynieść na ołtarz całą siebie – swoją radość i wdzięczność, ale także smutek, bezradność, zmęczenie, cierpienie i wszystkie wydarzenia mojego życia. Zrozumiałam, że to jest moja ofiara składana wraz z Ofiarą Chrystusa. Nie jest nią jedynie intencja, którą wzbudzam na początku Mszy Świętej, ale całe moje życie, które oddaję Bogu, aby On je przemieniał.

Z czasem zaczęłam odkrywać, że Eucharystia nie jest tylko rzeczywistością, którą poznaję podczas katechez, ale odpowiedzią Boga na moje własne życie. Każda jej część zaczęła nabierać dla mnie osobistego znaczenia. W Liturgii Słowa odnajduję światło dla swoich pytań i decyzji. W przygotowaniu darów uczę się oddawać Bogu wszystko to, czym żyję. W Modlitwie Eucharystycznej widzę miłość Chrystusa, która nie zna granic. W Komunii Świętej odkrywam, że Bóg nie pozostaje daleko ode mnie, ale przychodzi, aby być najbliżej, jak to tylko możliwe.

Dzięki temu coraz bardziej rozumiem, że Eucharystia nie kończy się wraz z błogosławieństwem i rozesłaniem. Ona uczy mnie, jak żyć. Uczy wdzięczności, zawierzenia, przebaczenia, cierpliwości i miłości, która potrafi nieść krzyż. Odkrywam, że każda Msza Święta jest szkołą życia z Chrystusem, a jednocześnie odpowiedzią Boga na wszystko, czego doświadczam – zarówno na chwile radości, jak i cierpienia, poczucia wspólnoty i samotności, nadziei i zwątpienia. Dopiero wtedy zaczęłam dostrzegać, że to nie ja mam dopasować swoje życie do kilku chwil spędzonych w kościele, ale że to Eucharystia ma przenikać całe moje życie.

Czy zawsze mam świadomość tego, co dzieje się podczas Mszy Świętej? Nie.
Czy zawsze korzystam z możliwości uczestniczenia w Eucharystii, zwłaszcza wtedy, gdy jest ona na wyciągnięcie ręki? Również nie.
To uczy mnie pokory. Uczy mnie, aby nieustannie prosić Boga o pragnienie Eucharystii i o serce, które będzie za Nią tęskniło.
Bardzo mocno doświadczyłam tego podczas pobytu w krajach, gdzie uczestnictwo we Mszy Świętej – nie tylko codziennej, ale nawet niedzielnej – było niemożliwe lub bardzo utrudnione. Wtedy jeszcze bardziej zrozumiałam wartość tego daru. Paradoksalnie jednak, mimo tego doświadczenia, nadal uczę się wdzięczności i nie zawsze korzystam z możliwości uczestniczenia w Eucharystii. To pokazuje mi, jak bardzo potrzebuję nieustannego nawracania serca.

Ten rok był dla mnie również czasem wielu trudnych doświadczeń. Właśnie pośród nich jeszcze mocniej odkryłam, że Chrystus jest obecny we wszystkim, czego doświadczam. On także przeżywał chwile radości i bliskości, doświadczał wspólnoty, ale również straty, samotności, niezrozumienia, zdrady ze strony najbliższych i ogromnego cierpienia. A jednak we wszystkim zawierzał swojemu Ojcu. Coraz bardziej rozumiem, że prawdziwa miłość nie zatrzymuje się na pięknych uczuciach. Potrafi przejść przez cierpienie i pozostać wierna. Chrystus złożył krwawą Ofiarę z samego siebie z miłości, abym mogła uczestniczyć w Jego bezkrwawej Ofierze podczas każdej Eucharystii i jednoczyć się z Nim.

Im bardziej poznawałam Eucharystię, tym mocniej odkrywałam, że każda jej część prowadzi do spotkania z żywym Chrystusem.
Im więcej poznaję, tym bardziej odkrywam, jak wiele pozostaje jeszcze do zgłębienia. Nie odbieram tego jako brak, ale jako zaproszenie do dalszej drogi. Wiem, że ta formacja nie zakończyła się wraz z ostatnią katechezą. Ona trwa dalej – w każdej Eucharystii, w codziennym życiu i w nieustannym uczeniu się życia z Chrystusem i dla Chrystusa.

Szczególnie porusza mnie cicha modlitwa kapłana przed Komunią Świętą:
„Panie Jezu Chryste, Synu Boga Żywego, Ty z woli Ojca, za współdziałaniem Ducha Świętego, przez swoją śmierć dałeś życie światu; wybaw mnie przez Najświętsze Ciało i Krew Twoją od wszystkich nieprawości moich i od wszelkiego zła; spraw także, abym zawsze zachowywał Twoje przykazania i nie dozwól mi nigdy odłączyć się od Ciebie.”

Pragnę, aby te słowa były również moją osobistą modlitwą. Modlitwą zawierzenia, wierności i nieustannej prośby o to, bym nigdy nie oddzieliła się od Chrystusa.

Niech Pan będzie uwielbiony!
A.

Od katechezy do życia – Świadectwo Lidzi

«Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
Łk 24, 32 b.

Świadectwa po roku formacyjnym „Katechezy Eucharystyczne” 2025/2026

Idąc na Eucharystię idę: 

– po Bożą Miłość,
– idę z intencją –  wielbić, dziękować , prosić w różnych potrzebach,
– idę słuchać Słowa Bożego, 
– idę pomilczeć.

Eucharystia jest dla mnie:

– SIŁĄ,
– OSTOJĄ,
– ŹRÓDŁEM ŻYCIA. 

Lidka

Od katechezy do życia – Świadectwo Kasi

«Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
Łk 24, 32 b.

Świadectwa po roku formacyjnym „Katechezy Eucharystyczne” 2025/2026

Czas formacji o Eucharystii to poznawanie na nowo CUDU NAJŚWIĘTSZEJ OFIARY.

Na nowo- bo chodzę na Eucharystię codziennie. Mam świadomość co się dzieje podczas Mszy Świętej. Wiem po co to robię, a okazuje się, że jednak mało wiem. Usłyszałam, że gdyby ludzie znali wartość Eucharystii, to służby porządkowe musiałyby kierować ruchem przy wejściu do Kościoła.( Św. Teresa z Lisieux ). Więc zastanawiałam się dlaczego nie kierują? Bo może jednak nie znamy wartości Eucharystii, to znaczy ja nie znam. Bogu niech będą dzięki za czas formacji, bo zrozumiałam, że Eucharystia zaczyna się już w domu przed wyjściem do Kościoła, że trwa już w drodze na Mszę Świętą, że każdy moment podczas Liturgii ma swoją wartość. I podczas naszych spotkań odkrywałam te momenty. A jeden z nich- OFIAROWANIE- zatrzymał mnie na dłużej. Zrozumiałam, że kropla wody dodawana do wina to moje życie, moje trudności, zaniedbania, moje sprawy, lęki, które Pan może przemienić i czyni to w każdej Eucharystii. I On sprawia, że mogę wyjść z Eucharystii przemieniona.

Cały rok formacji spowodował, że bardziej świadomie przeżywam Eucharystię i rozumiem Miłość, która tam składa swoje życie, aby ją mogła żyć tą Miłością.
Dziękuję Ci Panie za Księdza Damiana, że Twoją Mocą uczynił ten rok głębszym poprzez poznawanie Ciebie w Eucharystii.

Kasia

Od katechezy do życia- Świadectwo Małgosi

«Czy serce nie pałało w nas, kiedy rozmawiał z nami w drodze i Pisma nam wyjaśniał?»
Łk 24, 32 b.

Świadectwa po roku formacyjnym „Katechezy Eucharystyczne” 2025/2026

Ten rok formacyjny KB był poświęcony Eucharystii. Na kolejnych 20 spotkaniach poznawaliśmy kolejne momenty i bogactwo Eucharystii. Spotkania prowadził ks.Damian oraz osoba odpowiedzialna z KB. Usłyszeliśmy, że Eucharystia rozpoczyna sie jeszcze przed wyjściem z domu, kiedy to powinniśmy się wyciszyć, można też przeczytać Słowo na dany dzień i komentarz. “Przygotuj serce, aby stało się mieszkaniem Boga” (św.Augustyn).

Spośród wielu momentów Eucharystii najbardziej poruszyła mnie homilia (dialog, rozmowa, wyjaśnianie), która wywodzi sie z Pisma Św. Na spotkaniu rozważaliśmy tekst św. Łk 24. 25-35
o uczniach z Emaus. Uczniowie, po śmierci Jezusa, opuścili Jerozolimę i szli zasmuceni, przygnębieni, zagubieni do Emaus. Jezus wyjaśnia im pisma, zostaje z nimi na posiłku. Uczniowie rozpoznają Go przy łamaniu chleba. Po tym spotkaniu, uczniowie wracają do Jerozolimy napełnieni wiarą. Kiedy otworzyły sie ich oczy, to serca im pałały.Łaska rozpala serce człowieka. Podczas homilii- sam Jezus objaśnia mi Pismo Św. Zdarza mi sie czasami iść na Eucharystię w podobnym nastroju, jak uczniowie do Emaus.
Kiedy jednak spotkam się na Eucharystii z żywym Bogiem, ktory mówi do mnie tu i teraz oraz karmi mnie swym Ciałem, wracam do domu umocniona, w sercu mam pokój i radość, mogę nimi obdarzyć innych ludzi.

Warto było pochylić się nad wszystkimi momentami Eucharystii, poznawać Jej tajemnice.
“Gdybyśmy zrozumieli, czym jest Eucharystia, umarlibyśmy z zachwytu.” J.M.Vianey

Chwała Panu
Małgorzata Maria